Η ακυρότητα της διαθετικής δικαιοπραξίας με αντικείμενο ακίνητο με αυθαίρετες κατασκευές ……..συνιστά την σπουδαιότερη κύρωση από πλευράς ιδιωτικού δικαίου κατά της αυθαίρετης δόμησης. Η απαγόρευση της διάθεσης έχει ως στόχο αφενός μεν την άσκηση πίεσης στους κυρίους ακινήτων με αυθαίρετα να υπαγάγουν το ακίνητό τους στις ρυθμίσεις του ως άνω νόμου και αφετέρου τον περιορισμό της αυθαίρετης δόμησης. Το άρθρο 82 του v. 4495/2017 προβλέπει την απόλυτη ακυρότητα της μεταβίβασης και σύστασης περιορισμένου εμπράγματου δικαιώματος σε ακίνητο στο οποίο έχει εκτελεστεί αυθαίρετη κατασκευή και η ως άνω ακυρότητα λαμβάνεται υπ’ όψιν αυτεπάγγελτα από το δικαστήριο, διότι έχει ταχθεί για λόγους γενικότερου δημοσίου συμφέροντος, δηλ. την χωροταξική και πολεοδομική ανάπτυξη της χώρας με βάση ορθολογικό σχεδίασμά και όχι για εξυπηρέτηση ιδιωτικών συμφερόντων (βλ. Ε. Παύλου, Η αυθαίρετη δόμηση σε Σύγχρονα ζητήματα δικαίου ακινήτων, σ. 180 επ.)….η κρατούσα θέση δέχεται ότι είναι ανεπίτρεπτη η διανομή, εξώδικη και δικαστική, αυτούσια ή με πλειστηριασμό, ακινήτου με αυθαίρετα πριν την καθ’ οιονδήποτε τρόπο ίαση της αυθαιρεσίας (κατεδάφιση, εξαίρεση από την κατεδάφιση, τακτοποίηση κ.λπ. ώστε το ακίνητο να εμπίπτει στις εξαιρέσεις του άρθρου 82 του ν. 4495/2017). Η θέση αυτή είναι απόλυτα ορθή, διότι η δικαστική απόφαση περί διανομής δεν παύει να είναι προϊόν της βούλησης των συγκυριών (βλ. Μαστροκώστα σε Γεωργιάδη ΣΕΑΚ Ι, 2010, άρθ. 801 αριθ. 43)…..η αντίθετη άποψη, που δέχεται τη δικαστική διανομή ακινήτου με αυθαίρετες κατασκευές χωρίς την προηγούμενη ίαση της αυθαιρεσίας, αν και πρακτικά συμφέρουσα, καθιστά άθελά της τη δικαστική απόφαση όχημα για τη «συγκάλυψη» αυθαιρεσιών και παρανομιών και ουσιαστικά οδηγεί σε καταστρατήγηση του νόμου