Δ.ΕφΘεσ 219/2026
σκ. 8 “...Επειδή, όπως έχει κριθεί από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το δίκαιο της Ένωσης δεν απαγορεύει να προβλέπουν τα κράτη μέλη την κατά το άρθρο 55 παράγραφος 1 της οδηγίας 2014/24 δυνατότητα λήψης απόφασης ανάκλησης της προκήρυξης διαγωνισμού για λόγους σχετικούς, ιδίως, με την εκτίμηση της σκοπιμότητας, από την άποψη του δημοσίου συμφέροντος, της ολοκλήρωσης της διαδικασίας του διαγωνισμού, λαμβανομένων υπόψη, μεταξύ άλλων, της ενδεχόμενης μεταβολής του οικονομικού πλαισίου ή των πραγματικών περιστατικών ή ακόμη των αναγκών της οικείας αναθέτουσας αρχής ή της έλλειψης επαρκούς ανταγωνισμού. Ωστόσο, μια απόφαση ανάκλησης της προκήρυξης του διαγωνισμού πρέπει να λαμβάνεται σύμφωνα με τις γενικές αρχές του δικαίου της Ένωσης, όπως οι αρχές της ίσης μεταχείρισης, της διαφάνειας και της αναλογικότητας (πρβλ. απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 8ης Δεκεμβρίου 2022, AAS «BTA Baltic Insurance Company» C-769/21, σκ. 31 και 32, πρβλ. υπό την ισχύ της οδηγίας 92/50, απόφαση της 18ης Ιουνίου 2002, HI, C-92/00, σκέψεις 42 και 45 έως 47, διάταξη της 16ης Οκτωβρίου 2003, Kauppatalo Hansel Oy, C-244/02, σκ. 30-33, πρβλ. υπό την ισχύ της οδηγίας 2004/18, απόφαση της 11ης Δεκεμβρίου 2014, Croce Amica One Italia Srl, C-440/13, σκέψεις 33-36, ΣτΕ 1608/2025 σκ.8). Εξάλλου, από το συνδυασμό των ανωτέρω στη σκέψη 7 παρατιθέμενων διατάξεων του εθνικού δικαίου συνάγεται ότι ο αναθέτων φορέας δύναται να ματαιώσει τη διαδικασία του διαγωνισμού κατ’ επίκληση των διατάξεων του άρθρου 317 παρ.2 του ν. 4412/2016 σε περίπτωση που συντρέχει κάποιος από τους περιοριστικώς αναφερόμενους στο νόμο και τη Διακήρυξη λόγους (βλ. Ε.Α. Σ.τ.Ε. 63/2020), και τούτο ακόμα και πριν από την έκδοση της κατακυρωτικής πράξεως (ΣτΕ 950/2016 σκ.6), η σχετική, πάντως, απόφαση πρέπει να φέρει πλήρη και ειδική αιτιολογία, αναφερομένη κατά τρόπο συγκεκριμένο στους λόγους, για τους οποίους αποφασίζεται η ματαίωση και επανάληψη του διαγωνισμού (πρβλ. ΣτΕ 1505/2022, σκ. 7, 950/2016 σκ. 6, 4408/2013 σκ. 4, 1713/2002, 3531/2005, 659/2007, 1803/2008, 651, 543/2010, 4146/2012, 423/2013). Σε περίπτωση δε που οδηγείται σε ματαίωση για το λόγο ότι η προσφορά δεν είναι οικονομικώς συμφέρουσα, ο αναθέτων φορέας οφείλει να έχει παραθέσει στην πράξη ματαίωσης (σε συνδυασμό με τα στοιχεία του φακέλου στα οποία αυτή παραπέμπει) αξιολόγηση της υποβληθείσας προσφοράς, κατόπιν σύγκρισής της με τιμές, οι οποίες τυχόν είχαν περιληφθεί σε οικονομικές προσφορές που είχαν εγκύρως υποβληθεί σε προηγούμενους δημόσιους διαγωνισμούς, ή με τις τρέχουσες στην αγορά τιμές για όμοιες ή παρεμφερείς υπηρεσίες, οι οποίες προκύπτουν από σχετικά παραστατικά (όπως έχει γίνει δεκτό υπό την ισχύ των προϊσχυσάντων Κανονισμών Προμηθειών του Δημοσίου [Π.Δ. 396/1996 και 118/2007] ανεξαρτήτως των διαφορετικών διατυπώσεων των σχετικών διατάξεων (ΣτΕ 395/2011 σκ. 8, 375/2009 σκ. 5, 3734/2008 σκ. 8, 659/2005 σκ.5, ΕΑ ΣτΕ 9/2019, πρβλ. ΣτΕ 3399/2005).”
σκ.14 “…όπως έχει κριθεί (βλ. απόφαση της 18ης Ιουνίου 2002, HI, C‑92/00, σκ. 41, απόφαση της 11ης Δεκεμβρίου 2014, Croce Amica One Italia Srl, C-440/13, sk. 32), αφενός το δίκαιο της Ένωσης δεν επιβάλλει «υποχρέωση της αναθέτουσας αρχής να ολοκληρώνει τη διαδικασία αναθέσεως της συμβάσεως», και (διάταξη της 16ης Οκτωβρίου 2003, Kauppatalo Hansel Oy, C-244/02, σκ.36) αφετέρου «μια αναθέτουσα αρχή, η οποία έχει κινήσει διαδικασία διαγωνισμού με κριτήριο αναθέσεως τη χαμηλότερη τιμή, μπορεί να διακόψει τη διαδικασία χωρίς να προχωρήσει σε σύναψη της σχετικής συμβάσεως όταν ανακαλύπτει, μετά την εξέταση και τη σύγκριση των προσφορών, ότι, λόγω σφαλμάτων εκτιμήσεως στα οποία υπέπεσε η ίδια η αρχή κατά την εκ μέρους της προηγούμενη αποτίμηση του περιεχομένου της προσκλήσεως, δεν είναι σε θέση να συνάψει τη σύμβαση με τον υποβάλλοντα την οικονομικότερη όσον αφορά το συνολικό κόστος προσφορά, υπό την προϋπόθεση ότι τηρεί, όταν λαμβάνει μια τέτοια απόφαση, τους θεμελιώδεις κανόνες του κοινοτικού δικαίου στον τομέα των δημοσίων συμβάσεων, όπως είναι η αρχή της ίσης μεταχειρίσεως»……. Περαιτέρω, όπως προκύπτει από το συνδυασμό των προαναφερθεισών διατάξεων του ν. 4412/2016 και του όρου 3.5 της διακήρυξης – που αποδίδουν γενική αρχή του εθνικού, αλλά και του ενωσιακού δικαίου, η οποία διέπει όλους τους δημόσιους διαγωνισμούς – ο αιτών αναθέτων φορέας είχε διακριτική ευχέρεια να ματαιώσει τη διαγωνιστική διαδικασία και να προχωρήσει σε επαναπροκήρυξη του διαγωνισμού, εφόσον αιτιολογούσε νομίμως και επαρκώς τη σχετική κρίση του.”