Συνιστά παράβαση υποχρέωσης πίστης του ασφαλιστή έναντι του ασφαλισμένου η παράλειψη εκ μέρους του διενέργειας των ενδεδειγμένων δικαστικών και εξωδικαστικών ενεργειών κατά του τρίτου. Υπαίτια παράβαση της υποχρέωσης αυτής γεννά σε βάρος του ασφαλιστή υποχρέωση αποζημίωσης του ασφαλισμένου, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε μείωση ή και αποκλεισμό του δικαιώματος αναγωγής.  Περαιτέρω, ο συμβιβασμός που συνάπτεται μεταξύ του ασφαλιστή και του παθόντος τρίτου είναι έγκυρος και έχει υποκειμενική ενέργεια. Σε αγωγή του ασφαλιστή κατά του ασφαλισμένου , κατόπιν συμβιβασμού με τον τρίτο παθόντα, ο ασφαλισμένος μπορεί να αμφισβητήσει το πραγματικό ύψος της ζημίας του παθόντος , εφόσον κριθεί για τη συγκεκριμένη περίπτωση ότι δεν δεσμεύεται από το περιεχόμενο του συναφθέντος συμβιβασμού (ΜονΠρΚατ 29/2020).