Παγιώνεται στη νομολογία μας η ορθή άποψη ότι ο επισπεύδων δεν δύναται να προβαίνει σε αναρίθμητους ατελέσφορους επαναληπτικούς λειστηριασμούς. Ειδικότερα το ΜονΠρωτΑθ (με την υπ’αρ.5275/2016 απόφασή του) δέχεται μεταξύ άλλων ότι : “….Οι προαναφερόμενες διατάξεις του άρθρου 966 ΚΠολΔ δεν παρέχουν απλώς τη δυνατότητα σε όποιον επιθυμεί και έχει έννομο συμφέρον να ασκήσει σχετική αίτηση ασφαλιστικών μέτρων οποτεδήποτε, καθόσον η λέξη «μπορεί», που αναφέρεται στη διάταξη, παρέχει απλώς την ευχέρεια στο Δικαστήριο, στον τρίτο και τέταρτο πλειστηριασμό, να επιλέξει έναν από τους αναφερόμενους τρόπους για την πρόοδο και περαίωση της εκτέλεσης, και όχι την ευχέρεια στον επισπεύδοντα να παρακάμψει την παραπάνω ρύθμιση….”.